Onverwachte ontmoeting

‘‘Wat is daar nou zo bijzonder aan? Het stikt hier van de herten.’’  Ik hóór het een van mijn groepsgenoten bijna denken. Na twee weken samen te hebben gewandeld  in de Schotse Hooglanden ken je elkaar wel een klein beetje. Toch is dit voor mij anders. Er is iets gebeurd en ik weet niet goed wat.

Een paar uur eerder loop ik, moe van het klimmen, samen met een groepsgenoot terug naar het hotel. Na een paar lange en zware wandeldagen laten wij voor deze ene keer de geplande klauterpartij voor wat het is. Mijn benen doen pijn, mijn schouders staan stram van het gewicht van mijn rugzak. Maar mijn hart is open, net als al mijn zintuigen. Ik ben diep onder de indruk van de ruige Schotse natuur.

Tijdens deze reis lopen wij bijna voortdurend in een groep. Het is fijn om even met z’n tweeën te zijn. Het is zelfs zo aangenaam dat we besluiten om het laatste stuk in ons eentje af te leggen. Kunnen we allebei genieten van ‘niemand om ons heen’. Heerlijk om alleen mijn eigen voetstappen te horen en mijn eigen tempo te lopen.

Bij een lage heg trekt mijn aandacht als vanzelf naar rechts. Heel dichtbij, op maar een paar meter afstand, staat een hert. Het is nog jong, staat op hoge, ranke benen en kijkt me met grote zachte bruin-zwarte ogen recht aan.

Het is stil. Ik verwonder mij erover dat dit hert zomaar blijft staan en mij aankijkt. Mijn eigen fysieke pijn, emotie en vermoeidheid verdwijnen. Het enige wat ik voel is de levensenergie van dit jonge hert. Puur, levend, sterk, fijngevoelig, zacht en taai tegelijk. En kwetsbaar. Een levend evenwicht. Voor zover het mogelijk is, voel ik nog iets anders: instinct. Ze peilt mij, neemt me op, onderzoekt mij, of ik veilig of gevaarlijk ben. Zij staat daar en is prachtig.

Na een ik-weet-niet-hoe-lange tijd maak ik me los, draai me om en loop door. In dit betoverende moment is er iets veranderd voor mij. En ik voel me ook wat ongemakkelijk, gespannen, hoe mooi het ook is geweest. Onbegrijpelijk eigenlijk, want zou je niet ongeveer in de hemel moeten zijn na zo’n unieke ervaring?

Op dat moment kan ik dit niet in woorden vatten. Nu ik jaren later terugkijk, denk ik dat ik het wel kan. Zij bracht mij in aanraking met mijn eigen puurheid, mijn eigen levenskracht, mijn eigen fijngevoeligheid, taaiheid en instinct. Tegelijkertijd kwam in mij alles in stelling wat ik in het verleden gebruikt had om deze eigenschappen ver weg te duwen, omdat ik me er niet langer veilig mee voelde. Liever koos ik, uit angst, voor meer controle en een rationelere aanpak van het leven. Terwijl ik van nature toch echt anders in elkaar zit. Behoorlijk ongemakkelijk!

Maar het kenmerk van leven is dat het geleefd wil worden. En de natuur heeft de bijzondere eigenschap om je op het juiste moment bij precies dàtgene te brengen wat je vergeten bent over jezelf. Ik ben nu nog steeds blij dat dit hert mij wist te herinneren aan wie ik ben. En ik ben dankbaar voor deze onverwachte ontmoeting met dit schitterende dier…  en met mezelf. Het heeft mij in de jaren erna veel gebracht.

2 thoughts on “Onverwachte ontmoeting

  1. Jeetje Ilse, hier word ik stil van… Ik vraag me op dit soort momenten af (of: verwonder me er over) waarom wij elkaar hebben ontmoet. Wat de harp voor rol speelt tussen ons… Maar bovenal geniet ik op dit soort momenten. Gewoon: van het feit DAT wij elkaar hebben ontmoet. <3

    1. Dank je wel voor je prachtige compliment Anuscka. Ik weet het ook niet waarvoor het is, maar dat het leuk is weet ik wel! 🙂

Leuk dat je er bent! Laat me weten wat je denkt :-).