Baassie aan de wandel

Het is zondagochtend. Rond 5.00 uur piept een blij bericht op mijn telefoon mij wakker. “Baassie is terug, hij stond bij de keukendeur te roepen!”  Ondanks het vroege tijdstip, is dit ook voor mij een extra leuk begin van de dag.

Als een huisdier wegloopt, start voor de mensen die achterblijven vaak een zorgelijke periode. Maar hoe het voor het dier zelf is, kunnen we niet altijd inschatten. Vooral als het dier niet gewend is om vrij en zelfstandig buiten rond te lopen. Het is dan plotseling helemaal op zichzelf aangewezen in een voor hem onbekende wereld. Baassie is er zo een. Onverwacht kreeg hij een kans om de wereld buiten de tuinpoort te ontdekken. Hij greep hem met beide poten aan.

Maine CoonBaassie is een kater. Een zilvergrijze Maine Coon met een uitzonderlijk talent om met grote en kleine mensen om te gaan. Als geen ander weet hij je op je gemak te stellen. Hij legt zijn lange lijf breeduit op je schoot en ontspant zich daar volledig. Je kunt gewoon bijna niet anders dan met hem meedoen. Normaal leeft hij binnenshuis en in de tuin en daar lijkt hij tevreden mee. Maar hij heeft ook een buitengewone interesse voor alles wat zich buiten de tuin afspeelt.

Drie dagen eerder staat de tuindeur ‘s ochtends bij toeval op een kier. Dat is natuurlijk onweerstaanbaar. Baassie ziet zijn kans schoon. Hij glipt weg, zijn nieuwsgierigheid achterna.

Ongerust

Hij blijft de rest van de dag weg. Aan het begin van de avond maak ik voor het eerst contact met hem, op verzoek van zijn eigenaresse. Ik tref een ongeruste kat. Met schrikogen, gedesoriënteerd maar gelukkig ongedeerd. Maar hij wil wel héél graag naar huis. Op eigen kracht de weg naar huis terugvinden is alleen nu nog een beetje teveel gevraagd. Baassie is bang.

Hij weet nog dat hij langs een weg met auto’s liep en dat hij water zag. Hij heeft het gevoel niet erg ver van huis te zijn. Hij is vrij om te gaan waar hij wil, hij zit nergens vast.

Ik spreek met hem af dat wij een baken oprichten in de tuin van het huis waar hij woont. Dan kan hij zich daarop richten als hij de weg naar huis probeert te vinden. Hij voelt zich gesteund doordat wij contact met hem maken. Dat wij hem op alle mogelijke manieren zoeken, sterkt hem ook. Als hij aan mij globaal doorgeeft in welk gebied hij zit, springt zijn eigenaresse direct op de fiets om hem daar te zoeken. Jammer genoeg nog zonder resultaat.

Een paar uur later is het donker en flink kouder. Ik maak opnieuw contact met hem. Hij zit tussen de struiken, in hetzelfde gebied als eerder. Hij voelt zich meer op zijn gemak en heeft iets meer vertrouwen gekregen. Omdat het donker is, is alles rustiger. Dit is fijn voor hem. Dat wij hem zoeken geeft hem moed. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om lekker een beetje te jagen tussen de bomen. Tja, je bent kat of je bent het niet hè.

Honger

De volgende ochtend om 4.30 uur heb ik weer contact met hem. Hij is bang en hongerig. Ik stel hem gerust dat we nog steeds naar hem zoeken. En ik raad hem aan om als hij mensen ziet die hij vertrouwt, naar hen toe te gaan en om hulp te vragen. Hij laat mij zien hoe hij de nacht heeft doorgebracht. Nu zit hij onder een carport naast een auto, precies hoe zijn eigenaresse hem het de avond ervoor probeerde in te fluisteren. Later die dag wordt een kat die op hem lijkt, inderdaad door iemand in hetzelfde gebied gezien.

De volgende dag, op zaterdag, heb ik pas ’s avonds weer contact met hem. Hij is tot dan toe twee keer gespot door mensen, maar nog niet gevonden door zijn eigenaren. Inmiddels maken zij zich serieuze zorgen. Visioenen van een bang Baassie op de nabijliggende snelweg passeren bij hen de revue.

Baassie zelf is rustig nu. Hij is bij mensen in de woonkamer geweest. “Leuke mensen,” zegt hij, “maar niet om er te blijven wonen. Ik ga veel liever weer naar huis.” Ze hebben hem eten gegeven en hij heeft dus geen honger meer. Af en toe geniet hij nu van zijn avontuur en van al die nieuwe ervaringen.

Weer thuis

Hij blijft nog een nacht weg. Uiteindelijk staat hij op zondagochtend héél vroeg bij de keukendeur van zijn eigen huis te roepen. Zijn eigenaar hoort het gelukkig, en doet snel de deur open. Dolblij om weer thuis te zijn, knuffelt Baassie zijn eigenaar het eerste uur plat. Zijn etensbakje is niet interessant. De rest van de dag slaapt hij veel en diep.

Later deze dag heb ik nog een keer contact met Baassie. Ik feliciteer hem met zijn prestatie en ben nieuwsgierig hoe het met hem is. Ik tref een innig tevreden kat gibt es viagra ohne rezept. Heel gelukkig dat hij weer thuis is, en hij vindt het geweldig leuk dat iedereen zo blij is. “Voorlopig ga ik nergens naar toe!”

Ik wil natuurlijk weten hoe hij de weg naar huis gevonden heeft. Daar heeft hij wel een antwoord op. Wat hem het meest heeft geholpen, is de sterke band met zijn gezin. Dat heeft hem letterlijk naar huis ‘getrokken’. Ook het baken was behulpzaam. Hij kreeg vertrouwen omdat hij wist dat wij hem zochten. Omdat hij na een paar dagen zich wel begon te redden, werd hij minder bang en kwam hij tot rust. Daardoor was het gemakkelijker om de weg terug naar huis te vinden. En de reden waarom hij wegliep? “Gewoon omdat het leuk was. Ik was nieuwsgierig en liep in mijn enthousiasme de tuin uit. Want dat kon. Alleen toen kwam er veel op me af. En toen raakte ik de weg kwijt.”

Jij ook?

Gelukkig is Baassie goed thuisgekomen. Jammer genoeg gaat het niet altijd zo. Als jouw dier wegloopt, kun je het misschien helpen door op afstand contact te maken. Wil en kan het dier contact hebben, dan is het soms mogelijk om het te steunen tijdens zijn avontuur. Of het te helpen weer thuis te komen. Wil je meer weten? Bel of mail voor het maken van een afspraak.

One thought on “Baassie aan de wandel

Leuk dat je er bent! Laat me weten wat je denkt :-).