Eten niet vergeten

Maandagochtend, iets voor zevenen. Tas gepakt, broodjes gesmeerd, sleutels in de aanslag. Ik sta op het punt om de deur uit te gaan. Ik roep nog even: “Tot vanavond!”, naar Minous die op de bank ligt te soezen. Loesje, de andere poes, ligt bij mijn weten al zeker een uur diep te slapen. Op mijn bed, een paar kamers verderop. Dit doet zij elke ochtend nu ik op de meeste doordeweekse dagen werk. Die zie ik vanavond wel weer als ik thuiskom.

Vandaag loopt het echter anders. Precies op het moment dat ik me naar de voordeur beweeg, stuift Loesje vanuit de slaapkamer de woonkamer in. In volle kattengalop, met een duidelijke omweg via haar etensbak stuitert ze op me af. Gooit met een welgemikte draai haar kont en staart tegen me aan. Huppelt nog een keer naar de etensbak en dan weer vrolijk terug naar mij. En vlijt zich vriendelijk tegen mijn benen.

Ze heeft gelijk. Er zit niets in haar bakje.

Vandaag gaan de dingen bij mij wat langzamer dan anders. Soms heb je dat. Ze hebben, net als ik, hun ontbijtje heus al wel achter de rug. Maar ik vergat om eten voor de rest van de dag achter te laten voor de dames. Hoe Loesje dat nou weer kan weten, is me een raadsel. Maar die kleine slimmerik heeft soms meer in de gaten dan ik denk. En ze is keigoed in praten zonder woorden. Gelukkig maar, anders was het voor hen allebei een karig dagje geworden.

kat eten

De rest van de dag loop ik met een kleine grijns op mijn werk rond viagra online rezeptfrei. Dieren zijn soms zo creatief in hoe ze ons dingen laten weten. Heb jij dat ook wel eens? Hoe laat jouw dier jou wel eens iets weten? Laat je reactie hier achter onder dit blog. 🙂

2 thoughts on “Eten niet vergeten

  1. Ha Ilse! Altijd als ik met Odin in het bos wandel, is hij mijn ogen en oren, en laat hij me weten wanneer er ‘anderen’ zijn. We hebben een klein stukje natuurgebied achter onze wijk, waar vossen, dassen en herten zich soms laten zien en waarboven altijd buizerds cirkelen. Odin is degene die me altijd attent maakt op de aanwezigheid van het wild. Hoewel hij tot de soort ‘herdershonden’ hoort, en dus gaan jachthond is, staat hij dan ineens stokstijfstil en kijkt mij aan, en kijkt dan in de richting van hetgeen hij ziet. Soms ligt een vos dan zo verscholen in het struikgewas dat ik in eerste, tweede en derde instantie niks zie, maar als ik lang genoeg net zo stokstijf blijf staan als Odin voelt het dier zich blijkbaar zo bekeken dat het even beweegt en dán zie ik het ook…. Ik heb lange tijd gedacht dat Odin spoken zag, maar inmiddels weet ik beter…. 😉

Leuk dat je er bent! Laat me weten wat je denkt :-).

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.