Vergeving

Ik draai me naar haar toe. Nora zit naast mij op de bank, ze kijkt me met haar donkerbruine ogen bezorgd aan. Haar hond Leila liet me van alles weten. Dat ze van haar mensen houdt. Dat ze nog véél vaker naar buiten wil, ook al woont ze al praktisch buiten in een van de mooiste berggebieden van Europa. Ze is dol op al haar speelballen en kan eindeloos ravotten met de man in huis. Van Nora houdt ze ook. Heel veel. Maar er is iets tussen hen gekropen, iets wat de liefde een beetje tegenhoudt. Continue reading

Laat me op mijn eigen tijd gaan

Hoe heerlijk is het om met je dieren te spelen, te knuffelen en grapjes te maken. Daarvoor hebben wij ze natuurlijk ook. Maar toekijken hoe je lieveling oud en ziek wordt is andere koek. Zeker als je vermoedt dat het dier pijn lijdt en zich niet lekker voelt. Gelukkig kunnen wij veel doen om al te erg lijden te voorkomen. Euthanasie voor huisdieren is immers heel gebruikelijk. Continue reading

Praten met dieren, hóe dan?

‘Zou die pony in de wei me iets willen zeggen? En wat zegt ze dan? Maar dieren kunnen toch niet praten. Of kan het wel, en weet ik alleen nog niet hoe ik ze kan verstaan?’

Zo jong als ik was, als ik een dier in het vizier had, dan stelde ik mezelf deze vragen. Want ik was er van overtuigd dat er íets mogelijk moest zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal wezens van vlees en bloed, en menselijke woorden vormen heus niet de enige taal op deze wereld, dus waarom zou het niet kunnen? Inmiddels ben ik er wel uit: ze laten ons wel degelijk dingen weten. Het komt aan op onze luisterkunst. Continue reading