Vergeving

Ik draai me naar haar toe. Nora zit naast mij op de bank, ze kijkt me met haar donkerbruine ogen bezorgd aan. Haar hond Leila liet me van alles weten. Dat ze van haar mensen houdt. Dat ze nog véél vaker naar buiten wil, ook al woont ze al praktisch buiten in een van de mooiste berggebieden van Europa. Ze is dol op al haar speelballen en kan eindeloos ravotten met de man in huis. Van Nora houdt ze ook. Heel veel. Maar er is iets tussen hen gekropen, iets wat de liefde een beetje tegenhoudt. Continue reading

Pizza voor twee

Een grote zilvermeeuw drentelt belangstellend in mijn richting. Ik ben in Schotland en zit aan een picknicktafel mijn versgebakken pizza op te eten. Hij ziet er heel fris en schoon uit, deze meeuw. Wit en grijs verendek, heldere wit-blauwe ogen en een scherpe rode aftekening op zijn gele snavel.

Meeuw ziet natuurlijk wel dat ik wat lekkers aan het eten ben. Hij komt een klein beetje dichterbij, maar minder dan een meter of 5 wordt het niet. “Wat heb je, wat heb je?”  Ik heb genoeg. Ik heb pizza. “Wat heb je, wat heb je… Gééf dan, nu!”  Continue reading

Praten met dieren, hóe dan?

‘Zou die pony in de wei me iets willen zeggen? En wat zegt ze dan? Maar dieren kunnen toch niet praten. Of kan het wel, en weet ik alleen nog niet hoe ik ze kan verstaan?’

Zo jong als ik was, als ik een dier in het vizier had, dan stelde ik mezelf deze vragen. Want ik was er van overtuigd dat er íets mogelijk moest zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal wezens van vlees en bloed, en menselijke woorden vormen heus niet de enige taal op deze wereld, dus waarom zou het niet kunnen? Inmiddels ben ik er wel uit: ze laten ons wel degelijk dingen weten. Het komt aan op onze luisterkunst. Continue reading